آن چه کردی با دلم، چنگیز با ایران نکرد
مثل چشمت، کشورم را لشکری ویران نکرد

با خودم گفتم، زمان این درد را کم می کند
سال ها کفتم، ولی این درد را درمان نکرد

صورتم را سرخ کردم، تا نفهمد هیچ کس
هر چه کردم، چشم ها این راز را پنهان نکرد

گر چه بر شیراز دل آتش زدی ظلمت ولی
دل بریدن را برایم، لحظه ای آسان نکرد

مثل آتش ریختی، هر لحظه در تابوت من
شعله هایت را که پنهان خاک گورستان نکرد

هیچ کس با روح سر گردان من هم راز نیست درد بسیار است اما جرأت ابراز نیست ناگهان تا آخر خط می رسی بی خویشتن عشق پایانی ست که وابستهٔ آغاز نیست چشم هایت در خومشی گاه می فهماندم در سخن گفتن نیازی بر لب و آواز نیست گفتمش من گل پرستم، عاشق پروانه ها

روزی یک مردی ثروتمند پسر خوردش را به یک قریه برد تا به او نشان دهد مردمی که در آن جا زندگی می کنند چقدر فقیر هستند. آنها یک روز و یک شب را در خانه ای فقیر قریه به سر بردند. در راه بازگشت و در پایان سفر, مرد از پسرش پرسد: نظرت در مورد مسافرت مان چی بو

روزی سنگتراشی که از کار خود ناراضی بود و احساس حقارت می کرد از نزدیکی خانه ای تجاری تیر میشد. دروازه باز بود و او خانه مجلل, باغ و نوکران تجار را دید و به حال خود افسوس خورد و با خود گفت: این تجار چقدر ثروتمند است ! و آرزو کرد که مانند تجار باشد. در

خمار می نه ماتیژی شرابونه بیگانه دی
ساقی راته آشنا دی خو جامونه دبیگانه دی

پشیمانه درته نه یم بد گمانه راته نشی
جنونه که می خپل یی زنجیرونه بیگانه دی

چی زما دلیونو چیغو جواب ور سره نشته
یا زه یم بدل شوی یا دغرونه بیگانه دی

غرور می له ناکامه شنه آسمان د کچکولی سی
ازل خو داسی نو وه قسمتونه بیگانه دی

سجده دی جهانی بر تن دی مغواره زاهده
په دی سر کشه شار کی محرابونه بیگانه دی

عبدالباری " جهانی "